با سلام
اهمیت نماز در بین همه دستورهای درخشان اسلام، بدین جهت است که:
نماز روح انسان ها را به مبدأ هستی بخش مرتبط و متصل می کند و با این ارتباط، روح و جان آدمی را زنده، با نشاط و آرام می سازد و او را برای انجام سایر تکالیف و وظایف فردی و اجتماعی آماده می کند. از این رو می توان گفت: نماز موتور محرکه سایر اعمال و دستورات اسلامی هم هست؛ زیرا کسی به نماز اهمیت بدهد، به سایر تکالیف هم اهمیت خواهد داد و آنها را با نیت صحیح و خالص به جا خواهر آورد. اما اگر کسی نماز را برای خدا نخواند، معلوم نیست عمل دیگری را برای خدا انجام دهد. شاید بتوان گفت که چنین فردی سایر اعمال را هم یا انجام نمی دهد و یا با نیت صحیح انجام نمی دهد و بهره ای از آنها نمی گیرد.
خواندن نماز علاوه بر آن که انجام یک دستور و یک واجب الهی است، خود، مانع از انجام زشتی ها، خلاف ها و گناهان دیگر است و یک نمازگزار واقعی از فحشا و منکرات به دور است و این خاصیت بازدارندگی نماز را (ان الصلاة تنهی عن الفحشاء و المنکر) بقیه اعمال و دستورات اسلامی ندارند.
نماز، از بعد سیاسی، مسلمین سراسر جهان را هر روز به سمت قبله و مردم هر شهر و روستا را در جماعات مساجد، متحد و منسجم می کند و به جمعیت مسلمانان شکوه و عظمت و اقتدار می بخشد و این خاصیت نماز، بدین صورت فراگیر و روزانه در هیچ عبادنی دیگر یافت نمی شود. البته در مراسم حج، مسلمانان گرد خانه خدا طواف می کنند و متحد و منسجم می شوند؛ اما حج، سالی یک بار و برای افرادی است که استطاعت این سفر را دارند؛ ولی نماز هر روز و برای همه افراد است.

ما وظيفه داريم نماز بخوانيم و وظيفه داريم كه خاندان خودمان را هم نمازخوان كنيم به شكلى كه به نماز راغب و تشويق بشوند، فوايد و خاصيت نماز خواندن و در حدودى كه مى‏توانيم فلسفه نماز خواندن را براى بچه‏ها بگوييم.
در آيه قرآن هست كه از بعضى از اهل جهنم در حالى كه معذّب هستند مى‏پرسند: ما سَلَكَكُمْ فى سَقَرَ چه چيزى شما را در اين جهنم قرار داد؟ قالوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلّينَ. وَ لَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكينَ ما نماز نمى‏خوانديم، به فقرا كمك نمى‏كرديم وَ كُنّا نَخوضُ مَعَ الْخائِضينَ
در هر چرندى هم وارد مى‏شديم، هر جا كه حرف ضد دين مى‏گفتند مى‏رفتيم گوش مى‏كرديم يا خودمان مى‏گفتيم؛ نتيجه‏اش اين است.از اينجا بفهميد چرا نماز در اسلام اينقدر مهم است، چرا پيغمبر مى‏گويد نماز عمود اين خيمه است؟ چون اگر نماز باشد و به درستى اجرا بشود، همه چيز درست مى‏شود.
على عليه السلام در آخرين وصايايش- كه مكرر شنيده‏ايد و با جمله اللَّه، اللَّه شروع مى‏شود، همان وصايايى كه وقتى تمام شد چند لحظه بيشتر طول نكشيد كه جان به جان آفرين تسليم كرد- راجع به نماز فرمود: اللَّهَ اللَّهَ بِالصَّلوةِ فَانَّها عَمودُ دينِكُمْ خدا را، خدا را درباره نماز كه نماز استوانه خيمه دين شماست.
خيلى دلم مى‏خواهد ما به اهميت نماز كه عمود دين است پى برده باشيم. هيچ مى‏دانيد كه ما مسئول نماز خواندن خاندان خودمان، يعنى زن و فرزند خودمان هستيم يا نه؟ هر فردى از ما، هم مسئول نماز خودش است و هم مسئول نماز اهلش يعنى زن و بچه‏اش. خطاب به پيغمبر اكرم است: وَ أْمُرْ اهْلَكَ بِالصَّلوةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها
اى پيامبر! خاندان خودت را به نماز امر كن و خودت هم بر نماز صابر باش. اين اختصاص به پيامبر ندارد، همه ما به اين امر موظف هستيم.ما وظيفه داريم نماز بخوانيم و وظيفه داريم كه خاندان خودمان را هم نمازخوان كنيم به شكلى كه به نماز راغب و تشويق بشوند، فوايد و خاصيت نماز خواندن و در حدودى كه مى‏توانيم فلسفه نماز خواندن را براى بچه‏ها بگوييم.
نماز نخواندن يك گناه بزرگ است، و نماز خواندن اما نماز را خفيف شمردن، استخفاف كردن، بى اهميت تلقى كردن گناه ديگرى است. پس از وفات امام صادق عليه السلام ابوبصير آمد به‏امّ حميده تسليتى عرض كند. امّ حميده گريست. ابوبصير هم كه كور بود گريست.
بعدامّ حميده به ابوبصير گفت: ابوبصير! نبودى و لحظه آخر امام را نديدى؛ جريان عجيبى رخ داد. امام در يك حالى فرو رفت كه تقريباً حال غشوه‏اى بود. بعد چشمهايش را باز كرد و فرمود: تمام خويشان نزديك مرا بگوييد بيايند بالاى سر من حاضر شوند. ما امر امام را اطاعت و همه را دعوت كرديم. وقتى همه جمع شدند، امام در همان حالات كه لحظات آخر عمرش را طى مى‏كرد يكمرتبه چشمش را باز كرد، رو كرد به جمعيت و همين يك جمله را گفت: انَّ شَفاعَتَنا لا تَنالُ مُسْتَخِفّاً بِالصَّلوةِ
هرگز شفاعت ما به مردمى كه نماز را سبك بشمارند نخواهد رسيد. اين را گفت و جان به جان آفرين تسليم كرد.امام نفرمود كه شفاعت ما به مردمى كه نماز نمى‏خوانند نمى‏رسد؛ آن كه تكليفش خيلى روشن است، بلكه فرمود به كسانى كه نماز را سبك مى‏شمارند. يعنى چه نماز را سبك مى‏شمارند؟ يعنى وقت و فرصت دارد، مى‏تواند نماز خوبى با آرامش بخواند ولى نمى‏خواند. نماز ظهر و عصر را تا نزديك غروب نمى‏خواند، نزديك غروب كه شد يك وضوى سريعى مى‏گيرد و بعد با عجله يك نمازى مى‏خواند و فوراً مهرش را مى‏گذارد آن طرف؛ نمازى كه نه مقدمه دارد نه مؤخره، نه آرامش دارد و نه حضور قلب. طورى عمل مى‏كند كه خوب ديگر اين هم يك كارى است و بايد نمازمان را هم بخوانيم. اين، خفيف شمردن نماز است. اين‏جور نماز خواندن خيلى فرق دارد با آن نمازى كه انسان به استقبالش مى‏رود؛ اول ظهر كه مى‏شود با آرامش كامل مى‏رود وضو مى‏گيرد، وضوى با آدابى، بعد مى‏آيد در مصلّاى خود اذان و اقامه مى‏گويد و با خيال راحت و فراغ خاطر نماز مى‏خواند. «السّلام عليكم» را كه گفت فوراً در نمى‏رود، مدتى بعد از نمازْ با آرامش قلب تعقيب مى‏خواند و ذكر خدا مى‏گويد. اين علامت اين است كه نماز در اين خانه احترام دارد.

مجموعه ج 23 صفحات 510 و 530

با سلام

دوستان می تونید در همین رابطه و برای اطلاعات بیشتر به لینکهای زیر که در انجمن هم وجود داره؛ مراجعه کنید:

حکم تارک الصلوة

سرنوشت انسان تارک الصلوة

آثار نماز خواندن

فلسفه نماز در قرآن