ورود به عنوان میهمان جستجو | عناوین فعال | ورود | ثبت نام

انجمن علمی فرهنگی پایگاه استاد شهید مرتضی مطهری » » قرآن و حدیث » دوستی و محبت نسبت به اهل بیت علیهم السلام
دوستی و محبت نسبت به اهل بیت علیهم السلام
sedmomen
#1 ارسال شده : 1388 اسفند یکشنبه, 09 19:28:42(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/09/02(UTC)
ارسالها: 565
امتیازات: 1,640
Woman
مکان: ایران

تشکرها: 1 بار
47 تشکر دریافتی در 33 ارسال
چه روایاتی در باره دوستی و محبّت نسبت به پیامبر و عترت او وجود دارد؟
مـن ز خــــــود هــیچ ندارم که بدان فــــخـــــر کنم.***هر چه دارم همه از آل محمد (صلی الله علیه و آله) دارم.
کامبیز
#2 ارسال شده : 1388 اسفند یکشنبه, 16 15:09:16(UTC)

رتبه: تازه وارد

تاریخ عضویت: 1388/11/28(UTC)
ارسالها: 9
امتیازات: 27
مکان: تهران

تشکرها: 0 بار
0 تشکر دریافتی در 0 ارسال
sedmomen نوشته است:
چه روایاتی در باره دوستی و محبّت نسبت به پیامبر و عترت او وجود دارد؟


دوستی اهل بیت (ع)
در قرآن و روایات اسلامی ـ اعم از شیعی و سنّی ـ بر مودّت و محبّت اهل بیت پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ تأكید فراوان شده است؛ و این تنها بدان جهت نیست كه آنان ذریه ی پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ و از نسل اویند، بلكه از آن جهت است كه آنان دارای فضایل و كمالات، و به عبارت دیگر جامع همه صفات كمال و جمالند؛ به تعبیر دقیق تر، مظهر صفات جمال و جلال الهی اند. لذا در حقیقت، دوست داشتن آنان با آن جامعیت، محبت به خوبی هایی است كه در آنان به نحو كامل تجلّی نموده ، و منبع همه این خوبی ها خداوند متعال است. پس در حقیقت محبت و اظهار عشق و ارادات قلبی به اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ محبت و اظهار ارادات به خداوند متعال است و از آن جا كه محبّت، نیرویی است كه انسان را به سوی محبوب سوق می دهد، پس از جنبه تربیتی، محبت به خوبان، انسان را به خوبی ها سوق می دهد.
اهل بیت چه كسانی هستند؟
با مراجعه به كتاب های لغت و اصطلاح علما، و نیز كتاب های حدیث پی می بریم ك مراد از اهل بیت پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ افراد خاصی هستند و اهل بیت ، شامل تمام وابستگان نسبی و سببی انسان نمی شود:
الف) اهل بیت در لغت و عرف
ابن منظور از افریقی در لسان العرب می گوید: » اهل انسان نزدیك ترین مردم است به انسان، و كسانی كه آنان را به نسب یا دین جمع می كنند. «[1]
ب) اهل بیت در قرآن و سنت
در قرآن و روایات اهل بیت پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ در مورد افراد خاصی به كار رفته كه همان رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ و اما علیّ و فاطمه ی زهرا و حسن و حسین ـ علیهم السّلام ـ است. و بقیه ی ذریه ی پاك نیز به آنان ملحقند، كه همان نه امام معصوم از فرزندان امام حسین ـ علیه السّلام ـ هستند.
ام سلمه می گوید: هنگامی كه آیه ی » اِنَّما یُریدُ الله لِیُذْهِبَ عَنْكُم الرِّجسَ اَهلَ البَیت وَ یُطَهِّرَكُمْ تَطْهیِیراً « بر پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ نازل شد، علی و فاطمه و حسن و حسین ـ علیهم السّلام ـ را احضار كرده و فرمود: » اینان اهل بیت منند. « [2] اما حسین ـ علیه السّلام ـ فرمود: » انّا اهل بیت النبوه؛ [3] ما اهل بیت نبوّتیم. «
مسلم به سند خود از عایشه نقل می كند: هنگام صبح پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ از منزل خارج شد، در حالی كه بر دوش او پارچه ای بافته شده از موی سیاه بود، حسن بن علی بر او وارد شد او را داخل آن كسا نمود. آن گاه حسین ـ علیه السّلام ـ وارد شد او را نیز داخل آن كرد. سپس فاطمه ـ سلام الله علیها ـ آمد او را نیز داخل كسا كرد، بعد علی ـ علیه السّلام ـ وارد شد او را نیز داخل نمود. پس این آیه قرائت نمود: » اِنَّما یُریدُ الله لِیُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اَهلَ البَیت وَ یُطَهِّرَكُمْ تَطْهِیراً « [4] أحمد بن حنبل می گوید: هنگامی كه آیه ی » مباهله « بر پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ نازل شد، آن حضرت؛ علی و فاطمه و حسن و حسین ـ علیهم السّلام ـ را خواست آن گاه عرض كرد: » بار خدایا اینان اهل بیت من هستند « [5]
دوستی اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ در قرآن كریم
خداوند متعال در قرآن كریم می فرماید: » قُلْ لا أَسألُكُمْ عَلَیهِ أجراً اِلّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُربی « [6] » ای رسول ما به امت بگو من از شما اجر و رسالت جز این نمی خواهم كه مودّت و محبّت مرا در حقّ خویشاوندانم منظور دارید. «
این آیه معروف به آیه مودت است، كه در اغلب كتاب های تفسیر و حدیث و تاریخ نزول آن را درحق اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ می دانند .
سیوطی در تفسیر این آیه به اسناد خود از ابن عباس نقل می كند: هنگامی كه این آیه : » قُلْ لا اَسألُكُمْ عَلَیهِ اَجراً اِلّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُربی « بر پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ نازل شد، صحابه عرض كردند: ای رسول خدا! خویشاوندان تو كیانند كه مودت آنان بر ما واجب است؟
حضرت ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ فرمود: » علی و فاطمه و دو فرزندان او«[7]
در خطبه ای كه امام حسن ـ علیه السّلام ـ بعد از شهادت امیر المومنین ـ علیه السّلام ـ ایراد كردند، بعد از حمد وثنای الهی فرمود: » ... و أنا من أهل البیت الذی افترض الله مودّتهم علی كلّ مسلم، فقال تبارك و تعالی : » قُلْ لا اَسألُكُمْ عَلَیهِ اَجراً اِلّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُربی وَ مَن یَقْتَرف حسنه نَزد لَهُ فیها حَسَناً « فاقتراف الحسنه مودّتنا أهل البیت؛ ... و من از أهل بیتی هستم كه خداوند مودّت آنان را بر هر مسلمانی واجب نموده است پس خداوند تبارك و تعالی فرمود: » قُلْ لا اَسألُكُمْ « انجام كار نیك مودت ما اهل بیت است. «
امام صادق ـ علیه السّلام ـ به أبی جعفر احول فرمود: » چه می گویند اهل بصره در این آیه : » قُلْ لا اَسألُكُمْ عَلَیهِ اَجراً اِلّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُربی ؟«
عرض كرد: فدایت گردم، آنان می گویند: این آیه درشأن خویشاوندان رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ است. حضرت فرمود: » دروغ می گویند تنها در حق ما اهل بیت علی و فاطمه و حسن و حسن اصحاب كسا نازل شده است. « [8]
می دانیم كه حصر این روایات اضافی است نه حقیقی، و لذا شامل بقیه ی امامان نیز می شود.
دوستی اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ در روایات
در روایات فریقین همانند قرآن كریم به طور صریح بر محبّت اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ تأكید شده است كه به برخی از آنها اشاره می كنیم:
1. وادار نمودن بر دوستی اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ
رسول الله ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ می فرمایند: » ادبّوا أولادكم علی ثلاث خصال: حبّ نبیّكم، و حبّ أهل بیته، و قراءه القرآن؛، [9] اولاد خود را بر سه خصلت تربیت كنید: دوستی پیامبرتان، دوستی اهل بیتش، و قرائت قرآن. «
امیر المومنین ـ علیه السّلام ـ فرمود: » أحسن الحسنات حبّنا، و أسوأالسیئات بغضنا؛ [10] بهترین نیكی ها حبّ ما، و بدترین بدی ها بغض ما اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ است. «
2. دوستی اهل بیت دوستی رسول خداست.
رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ فرمود: » أحبّوا الله لما یغذوكم من نعمه، و أحبّونی لحبّ الله، و أحبّوا أهل بیتی لحبّی؛ [11] خدا را دوست بدارید به جهت آن كه از نعمت هایش به شما روزی می دهد و مرا نیز به جهت دوستی خدا دوست بدارید، و اهل بیتم را به جهت دوستی من دوست بدارید. «
زید بن ارقم می گوید: در خدمت رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ بودم كه دیدم فاطمه زهرا ـ علیها السّلام ـ داخل حجره ی پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ شد ، در حالی كه با او دو فرزندش حسن و حسین بودند، و علی ـ علیه السّلام ـ نیز پشت سر آنان وارد شد، پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ به آنان نظر كرده و فرمود: » من أحبّ هولاء فقد أحبّنی، و من ابغضهم فقد أبغضنی؛ [12] هر كس اینان را دوست بدارد، مرا دوست داشته و هر كس كه اینان را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است. «
امام صادق ـ علیه السّلام ـ فرمود: » من عرف حقّنا و أحبّنا فقد أحبّ فقد احبّ الله تبارك و تعالی؛[13] هر كس حق ما را شناخته و ما را دوست بدارد در حقیقت خداوند تبارك و تعالی را دوست داشته است. «
3. حب اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ اساس ایمان است
رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ فرمود: » أساس الاسلام حبّی و حبّ أهل بیتی؛ [14] اساس اسلام، دوستی من و اهل بیت من است «
و نیز فرمود: » لكلّ شیء أساس، و أساس الاسلام حبّنا أهل البیت؛ [15] برای هر چیزی اساسی است و پایه ی اسلام حبّ ما اهل بیت است.«
4. حبّ اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ عبادت است:
رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ فرمود: » حبّ آل محمد یوماً خیر من عباده سنه ، و من مات علیه دخل الجنّه؛ [16] یك روز دوستی آل محمد، بهتر از یك سال عبادت است، و كسی كه بر آن دوستی بمیرد داخل بهشت می شود. «
5. دوستی اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ نشانه ی ایمان است:
رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ فرمود: » لا یومن عبد حتی أكون أحب الیه من نفسه, و أهلی أحبّ الیه من أهله و عترتی أحب إلیه من عترته و ذاتی أحب الیه من ذاته؛ [17] هیچ بنده ای ایمان كامل پیدا نمی كند، مگر در صورتی كه من دوست داشتنی تر نزد او از خودش باشم، و نیز اهل بیتم از اهلش محبوب تر، و عترتم از عترتش دوست داشتنی تر و ذاتم از ذاتش محبوب تر باشد. «
6. دوستی اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ نشانه پاكی ولادت
پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ اشاره به علی ـ علیه السّلام ـ كرد و فرمود: » أیّها الناس امتحنوا أولادكم بحبّه، فانّ علیّاً لا یدعو الی ضلاله، و لا یبعد عن هدی، فمن أحبّه فهو منكم، و من أبغضه فلیس منكم؛ [18] ای مردم! اولاد خود را به دوستی علی امتحان نمایید، زیرا او شما را گمراه نمی كند و از هدایت دور نمی سازد. پس هر یك از اولاد شما كه علی را دوست بدارد از شماست، و هر كدام كه او را دشمن بدارد از شما نیست. «
امیر المومنین ـ علیه السّلام ـ فرمود: در وصیّتی كه پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ به اباذر كرده آمده است: » یا اباذر! من أحبّنا أهل البیت فلیحمد الله علی أول النعم.

[1] . لسان العرب، ج11، ص 27 ـ 28، ماده ی اهل ، مفردات راغب ماده ی اهل.
[2] . مستدرك حاكم، ج3، ص 158، ح 4705، السنن الكبری، ج 7، ص 63.
[3] . خوارزمی، مقتل الامام حسین، ج 1،ص 184.
[4] . صحیح مسلم، ج 4، ص 1883، ح 2424، كتاب فضائل الصاحبه.
[5] . مسند احمد، ج 1، ص 185.
[6] . شوری ( 42 ) ، آیه 23.
[7] . در المنثور ، ج 6، ص 7؛ مستدرك حاكم، ج 3، ص 172؛ مجمع الزوائد، ج9، ص 168 و كشاف، ج4، ص 219 و ... .
[8] . كافی، ج8، ص 79، ح66؛ قرب الاسناد، ص 128.
[9] . كنزالعمال، ج 16، ص 456، ح 45409؛ فیض القدیر، ج 1، ص 225، ح 331.
[10] . غررالحكم، ج 1، ص 211، ح 3363.
[11] . سنن ترمذی، ج 5، ص 664، ح 3789؛ مستدرك حاكم، 3، ص 150.
[12] . امام حسین ـ علیه السّلام ـ از تاریخ دمشق، ج 91، ص 126.
[13] . كافی، ج8، ص 112، ح 98.
[14] . كنز العمال، ج 12، ص 105، ح 34206؛ در المنثور، ج 6، ص 7.
[15] . المحاسن، ج 1، ص 247 ح 461.
[16] . نورالابصار، ص 127؛ كافی، ج 2، ص 46، ح 3.
[17] . المعجم الكبیر، ج7، ص 86، ح6416؛ امالی صدوق، ص 274، ح 9.
[18] . ترجمه امام علی ـ علیه السّلام ـ از تاریخ دمشق، ج 2، ص 225، ح 730.

منبع:علي اصغر رضواني- شيعه شناسي، ج2


ehsane20025
#3 ارسال شده : 1388 اسفند یکشنبه, 16 15:27:58(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/09/29(UTC)
ارسالها: 165
امتیازات: 204

تشکرها: 14 بار
9 تشکر دریافتی در 9 ارسال
برای روشن شدن جواب این سوال ابتدا باید معناى حب روشن شود و سپس تعریف حب اهل بیت و ائمه اطهار(ع).
حب، یعنى رغبت و میل انسان به چیزى اگر این میل باطنى و رغبت دل به چیزى شدید و قوى شود؛ آن را عشق مى‏نامند (با استفاده از مجمع البحرین، طریحى، ج 2، ماده حبب)
تعریف حب اهل بیت (ع) را باید از خود روایات اخذ كرد. در روایتى، رسول اكرم(ص) مى‏فرماید: «(لا یؤمن احدكم حتى اكون احب الیه من ولده و والده و الناس اجمعین): هیچ كس از شماها ایمان ندارد، مگر این كه من نزد او از فرزندانش و پدرش و همه مردم محبوب‏تر باشم» (میزان الحكمه، ج 2، ص 236، ر 3197).
رسول خدا (ص) در این روایت شریفه ابتداء اصل ایمان را مشروط به حب خود مى‏داند و سپس در ضمن آن حب خود را توضیح مى‏دهد، و در روایتى دیگر حضرت براى حب خود مرتبه بالاترى را مى‏فرماید: «(لایومن عبد حتى اكون احب الیه): من نفسه ویكون عترتى احب الیه من عترته و یكون اهلى احب الیه من اهله و یكون ذاتى احب الیه من ذاته؛ هیچ بنده‏اى ایمان ندارد مگر این كه من نزد او از خودش محبوب‏تر باشم و ذریه من پیش او از ذریه خودش محبوب‏تر باشد و اهل من پیش او از اهل خودش محبوب‏تر باشد و ذات من پیش او از ذات خودش محبوب‏تر باشد». (همان، ر 3199).
در این روایت نیز حضرت، شرط ایمان را حب خود و اهل بیت خود مى‏داند و هم تنها به مرتبه پایین حب اكتفا نمى‏كنند؛ بلكه ‏مرتبه بالاى آن را مى‏فرماید زیرا یك انسان طبیعى و عادى، خودش پیش خودش از همه محبوب‏تر است سپس فرزندان و سپس نزدیكان ولى انسان فوق طبیعى وقتى در حب كسى به مرتبه بالاى آن مى‏رسد؛ آن كس را بر خود و فرزندان، نزدیكان و همه ترجیح مى‏دهد و این همان مرتبه شدید و قوى حب است كه به آن «عشق» مىگویند بنابراین حب اهل بیت و ائمه اطهار (ع) باید در حد اعلای آن باشد و اگر هر اندازه از این حد پایین‏تر باشد؛ به همان اندازه ایمان نقص و كاستى دارد، و به عبارت دیگر، درجات ایمان با درجات حب پیامبر اكرم واهل بیت(ع) سنجیده مى‏شود.
حب اهل بیت در عمل
امام محمد باقر (ع) مى‏فرمایند: «(یا جابر! بلغ شیعتى عنى السلام و اعلمهم انه لا قرابه بینا و بین الله عز و جل و لا یتقرب الیه الا بالطاعه، یا جابر! من اطاع الله و احبنا فهو ولینا و من عصى الله لم ینفعه حبن): اى جابر! از طرف من به شیعه من سلام برسان و به آنها اعلام كن كه هیچ قرابت و خویشاوندى بین ما و خداى عزوجل نیست و فقط با طاعت و بندگى به درگاه الهى تقرب جسته مى‏شود. اى جابر! هر كس اطاعت خدا را كند و همراه آن به ما محبت ورزد و دوست و محب ما مى‏باشد و هر كس معصیت خدا را كند حب ما برایش نافع نمى‏باشد». (همان، ص 238، ر 3211).
بنابراین اولین شرط حب اهل بیت (ع) اطاعت حق تعالى و پرهیز از گناه مى‏باشد و ممكن است درجه پایین محبت (همان میل باطنى و رغبت درونى) را داشته باشد؛ ولى عملاً اهل معصیت هم باشد، چنین حبى خیلی سود بخش نیست (لازم به یادآورى است که معصیت‏هاى اتفاقى كه بعدش توبه هم باشد باعث نمى‏شود كه حب اهل بیت(ع) سودى نبخشد.)
حضرت على مى‏فرماید: «(انا مع رسول الله (ص) و معى عترتى على الحوض، فمن ارادنا فلیأخذ بقولنا و لیعمل بعلمنا...): من با رسول الله (ص) در حالى كه عترت من هم با من هستند بر حوض [كوثر] اشراف داریم. پس هر كس ما را مى‏خواهد هم باید گفتار ما را بگیرد و هم عمل ما را عمل كند... » (همان، ر 3212). بنابراین این حب باید در عمل متجلى شود.
راه‏هاى عملى كسب حب اهل‏بیت (ع):
1. معرفت اهل بیت (ع): در سایه معرفت امام به كمالات و ویژگى‏هاى منحصر به او بیشتر واقف مى‏گردیم و این وقوف خود فطرتا شیفتگى و محبت نسبت به اهل بیت(ع) را در پى دارد. امام صادق (ع) مى‏فرماید: «(الامام علم بین الله عز و جل و بین خلقه، فمن عرفه كان مومنا و من انكره كان كافرا): امام آن شاخص [و دلیل و راهنماى] آشكار است كه بین خداى عز و جل و خلقش قرار گرفته، پس هر كس او را شناخت؛ مؤمن مى‏گردد و هر كس او را انكار كرد [و نشناخت] كافر مى‏گردد»، (همان، ج 1، ص 170، ر 839).
مؤمن بودن، فرع بر شناخت امام است. از طرفى ایمان، عین حب و بغض است، و در همنی رابطه امام محمد باقر (ع) مى‏فرماید: «(الایمان حب و بغض): ایمان حب و بغض است»(همان، ج 2، ص 214، ر 3095)، آن هم حب به تمامى خوبى‏ها و كمالات و ... و بغض از همه بدى‏ها، كژى‏ها و... پس در پرتو شناخت و معرفت ایمان حاصل مى‏شود و ایمان هم جز حب و بغض نیست. نتیجه این مى‏شود كه یكى از راه‏هاى عملى مهم كسب حب اهل بیت(ع)، معرفت آن بزرگواران است.
2. اطاعت از اهل بیت (ع): اگر كسى شناخت لازم و كافى به اهل بیت (ع) پیدا كرد؛ اطاعت از آنان را بر خود لازم مى‏داند ولى گاهى شناخت در آن حدّ بالا نیست در این صورت چه بسا نسبت به اوامر آنان عصیان شود، عصیان هم به هر اندازه باشد، به همان اندازه كدورت و بغض مى‏آورد، و كدورت و بغض هم، ضد صفا و حب است پس هر اندازه نسبت به اوامر آنان عصیان شود، به همان اندازه بغض و كدورت نسبت به آنان در دل ایجاد مى‏شود و بر عكس، هر اندازه نسبت به اوامر آنان اطاعت شود؛ به همان اندازه حب و صفا به آنان دل را فرا مى‏گیرد. در هیمن رابطه امام رضا(ع) مى‏فرماید: «(اللهم انى اسئلك ... العمل الذى یبلغنى حبك...): بار الها! از تو آن عملى را مسألت مى‏كنم كه حب خودت را به من برساند». (همان، ر 3093). بنابراین یكى از راه‏هاى عملى وصول به «حب»، اصل عمل و طاعت عملى است.
3. توسل با حال: در سایه شناخت امام مى‏فهمیم همه چیزمان به او وابسته است. واسطه فیض و كمال و همه چیزمان امام مى‏باشد (براى آشنایى بیشتر ترجمه زیارت جامعه كبیره را مطالعه كنید). و اگر توسل بعد از شناخت و با حال همراه باشد، ترنم عاجزانه و عاشقانه‏اى است كه حب را در دل بیش از پیش مى‏پروراند.
4. تولى و تبرى: دو اصلى كه با حب اهل بیت (ع) تأثیر متقابل دارند یعنى، حب اهل بیت(ع)، تولى و دوستى با دوستان خدا و آنان و تبرى و بى‏زارى از دشمنان خدا و آنان را مى‏آورد و تولى و تبرى هم محبت اهل بیت (ع) را در پى دارد.
براى آگاهى بیشتر ر.ك:
1- فلسفه امامت، دكتر یحیى یثربى.
2- رهبران بزرگ، آیت‏ الله‏ مكارم شیرازى.

کاربرانی که در حال مشاهده انجمن هستند
میهمان
انجمن علمی فرهنگی پایگاه استاد شهید مرتضی مطهری » » قرآن و حدیث » دوستی و محبت نسبت به اهل بیت علیهم السلام
جهش به انجمن  
شما مجاز به ارسال مطلب در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ارسال پاسخ در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به حذف مطلب ارسالی خود در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ویرایش مطلب ارسالی خود در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ایجاد نظر سنجی در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به رای دادن در این انجمن نمی باشید.

Silver Theme Created by CRCIS (پایگاه شهید مرتضی مطهری)
با استفاده از YAF | YAF © 2003-2010, Yet Another Forum.NET
این صفحه در مدت زمان 0.403 ثانیه ایجاد شد.