ورود به عنوان میهمان جستجو | عناوین فعال | ورود | ثبت نام

انجمن علمی فرهنگی پایگاه استاد شهید مرتضی مطهری » » قرآن و حدیث » آسمان و زمین در قرآن
آسمان و زمین در قرآن
sedmomen
#1 ارسال شده : 1388 آذر ﺳﻪشنبه, 24 16:09:31(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/09/02(UTC)
ارسالها: 565
امتیازات: 1,640
Woman
مکان: ایران

تشکرها: 1 بار
47 تشکر دریافتی در 33 ارسال
با سلام
لطفا بفرمایید چرا معمولا کلمه آسمان در قرآن به صورت جمع یعنی السماوات و کلمه زمین به صورت مفرد یعنی الارض ذکر می شود؟
مـن ز خــــــود هــیچ ندارم که بدان فــــخـــــر کنم.***هر چه دارم همه از آل محمد (صلی الله علیه و آله) دارم.
مدیر
#2 ارسال شده : 1388 آذر دوشنبه, 30 19:18:53(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/05/29(UTC)
ارسالها: 42
امتیازات: 2,008-
Man
مکان: قم

تشکرها: 0 بار
2 تشکر دریافتی در 2 ارسال
در این مقاله مطالبی پیرامون زمین و آسمان که بخشی از جهان آفرینش است در چند بحث کوتاه ارائه می گردد:
الف: تعداد آسمان و زمین:
در قرآن كریم، هفت مورد به صراحت و دو مورد به كنایه[1] سخن از آسمان‎های هفت‎گانه و در یك مورد نیز سخن از زمین‎های هفت‎گانه[2] آمده است.
«اللَّهُ الَّذِی خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ وَ مِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ یَتَنَزَّلُ الْأَمْرُ بَیْنَهُنَّ »[3] «خداوند همان كسی است كه هفت آسمان را آفرید، و از زمین نیز همانند آنها، فرمان او پیوسته در میان آنها فرود می‎آید».
قبل از آنكه مقصود هفت آسمان و زمین روشن شود: لازم است به چند نکته اساسی اشاره شود:
1. مقصود از سماء (آسمان):
كلمه «سماء» و مشتقات آن كه سیصد و ده بار در قرآن كریم به كار رفته است؛ دارای مفهوم جامعی است كه مصادیق و معانی متعددی از آن اراده می‎شود از جمله؛
الف. «سماء» در لغت از ریشه «سمو» به معنای بلندی است،[4] حتی برخی لغوبون ادعا كردند هر بالایی نسبت به پایین آن آسمان و هر پایین نسبت به بالای آن زمین است.[5]
ب. آسمان در قرآن در دو مفهوم بكار رفته است:
آسمان مادی:
1. آسمان به معنای جهت بالا «املها ثابت و فرعها فی السماء» «مانند درخت پربركت و پاكیزه كه ریشه آن در زمین ثابت و محكم است و شاخه‎های آن به آسمان كشیده شده است». (سوره ابراهیم، آیه 24).
2. آسمان به معنای جوّ اطراف زمین: «و نزلنا من السماء ماءً مباركاً» (ق، آیه 9) « و از آسمان آب مباركی را فرو فرستادیم».
3. آسمان به معنای مكان سیارات و ستارگان: «تبارك الذی جعل فی السماء بروجاً و جعل فیها سراجاً و قمرا منیراً» (فرقان، آیه 61) «بزرگوار آن خدایی كه در آسمان برج‎ها مقرر داشته و در آن چراغ روشن خورشید و ماه تابان را روشن ساخت».
آسمان به معنای معنوی:
1. آسمان به معنای مقام قرب و مقام حضور كه محل تدبیر امور عالم است: «یدبّر الامر من السماء الی الارض» (سجده، آیه 5) «اوست كه امر عالم را از آسمان تا زمین تدبیر می‎كند».
2. آسمان به معنای موجود عالی و حقیقی:[6] «و فی السماء رزقكم و ما توعدون» (ذاریات، آیه 22) «روزی‎تان و آن چه به شما وعده داده می‎شود (كه ظاهراً بهشت منظور است) در آسمان قرار دارد».
2. مقصود از ارض (زمین):
كلمه «ارض» در قرآن، 461 بار به كار رفته است و همیشه به صورت مفرد استعمال شده است و دارای معانی و مصادیق مختلف است، از جمله؛
الف. ارض در لغت به معنای كره خاكی كه انسان بر روی آن زندگی می‎كند، می‎باشد.[7]
ب. در قرآن كریم، ارض به چند معنا به كار رفته است. مانند:
1. ارض به معنای كره زمین در مقابل آسمان، (80 بار در قرآن آمده است) (فاطر، آیه 41).
2. ارض به معنای قطعات زمین و آبادی: (110 بار در قرآن آمده است) (مائده، آیه 33).
3. ارض به معنای عالم طبیعت و پهنای زمین (260 بار در قرآن آمده است) (نساء، آیه 101).
علت مفرد بودن کلمه ی ارض در قرآن:
در تمامی موارد یاد شده, از کلمه ی ارض معنای مفرد می فهمیم, چه آن جا که منظور کره ی زمین است که فقط یک کره ی زمین وجود دارد, چه آن جایی که منظور مکه است که فقط یک مکه وجود دارد, چه آن جایی که منظور بیت المقدس است و ... لذا بدین جهت کلمه ی ارض همیشه در قرآن مفرد آمده چرا که معنای مراد از آن یک معنای مفرد است.
نکته: فقط از سوره طلاق آیه 12 به نحوی متعدد بودن زمین ممکن است قابل استفاده باشد که عبارتند از: الله الذی خلق سبع سماوات و من الارض مثلهن؛ خداوند کسی است که هفت آسمان را آفرید و از زمین نیز همانند آن را. یعنی همان گونه که آسمان ها هفت گانه اند زمین ها نیز هفت گانه می باشند. این تنها آیه ای است که اشاره به زمین های هفت گانه دارد, البته باید توجه داشت که در این جا نیز با این که مراد از کلمه ی ارض یک معنای جمع است ولی لفظ آن مفرد است.
3. مقصود از سبع (هفت) چیست؟
كلمه سبع (هفت) در عربی به دو صورت به كار می‎رود.
الف. هفت به معنای عدد مشخص و معین كه در ریاضیات به كار می‎رود.
ب. هفت به معنای نماد كثرت؛ چرا كه گاهی در عرب كلمه «هفت» به كار می‎رود و معنای كنائی آن (تعداد زیاد و كثیر) مراد است. (لقمان، آیه 27).
4. مقصود قرآن از واژه «هفت آسمان»
مفسرین درباره واژه «هفت آسمان» چندین احتمال داده‎اند.
الف: هفت به معنای عدد حقیقی باشد كه در این صورت این احتمالات متصدر است.
1. هفت آسمان پر از ستاره و سیاره مثل هفت كره خاكی زمین.[8] احتمال وجود هفت جهان مشابه كه هنوز كشف نشده است، وجود دارد.
2. هفت مقام قرب و حضور و موجود عالی معنوی (هفت آسمان) در مقابل هفت مرتبه پست وجودی طبیعت (هفت زمین).[9]
ب. اگر هفت، به معنای كثرت باشد در این صورت احتمالات زیر متصور است:
1. آسمان‎های زیادی (مجموعه كرات و سیارات و...) خلق كرد. و زمین‎های زیادی (كره‎های خاكی مشابه زمین) خلق كرد. كه همه آن‎ها در فضا شناور و معلق هستند.
2. تعداد زیادی از طبقات جوّ آسمان را خلق كرد و تعداد زیادی از طبقات داخلی زمین یا قطعات زمین و اقلیم‎ها را خلق كرد.
3. مراتب معنوی و مقامات قرب و حضور و موجودات عالی بسیاری خلق كرد و مراتب پست طبیعت را كه بسیار است، خلق كرد.
درباره زمین‎های هفتگانه؛ همان احتمالات را كه درباره آسمان هفت گانه گفته شده آورده‎اند.
با توجه به ابهامی كه در معنای هفت آسمان قرآن وجود دارد و با توجه به ابهاماتی كه در مورد آسمان و كهكشان‎ها از نظر علمی وجود دارد؛ نمی‎توان درباره آن نظر قطعی داد و همه نظریات به صورت احتمال و گمان مطرح می‎شود.[10] امّا نباید از این نكته غافل شویم كه هدف قرآن هدایت معنوی و تربیتی بشر است و اشاره قرآن به مواردی از قبیل هفت آسمان و زمین، حركت خورشید و زمین و... علاوه بر حقانیت آنها، نشان از قدرت لایزال او و هموار نمودن راه خداشناسی و آماده كردن زمینه تفكر و تدبر در آفرینش است. همچنین بعضی از مطالب علمی قرآن نیازمند به زمان و اثبات علم تجربی می‌باشد اگر علوم در مسائل علمی قرآنی نظریه‌ای نداد، دلیل بر باطل بودن نظریه قرآن نیست.
در رابطه با اسامی هفت آسمان به ترتیب زیر اسم هایی این چنین ذکر کرده اند.
1) اسم آسمان اول(آسمان دنیا)= رفیع
2) آسمان دوم = قیدوم
3) اسم آسمان سوم = ماروم
4) آسمان چهارم = ارفلون
5) آسمان پنجم = هیعون
6) آسمان ششم = عروس
7)آسمان هفتم= عجماء. [11]

[1] . بقره، 29 ـ اسراء، 44 ـ مؤمنون، 86 ـ فصلت، 12 ـ ملك، 3 ـ نوح، 15 ـ طلاق، 12.
[2] . طلاق، 12.
[3] . همان.
[4] . التحقیق فی كلمات القرآن الكریم، حسن مصطفوی، (انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، چ 1، تهران، 1371ش) ج 5، ص 254.
[5] . مفردات، راغب اصفهانی، المكتبه الرضویه، تهران، 1332 ش، ماده سماء.
[6] . ر.ك: معارف قرآن، استاد مصباح یزدی، (انتشارات در راه حق، قم، 1367 ش)، ص 234؛ و ر.ك: پژوهش در اعجاز علمی قرآن، دكتر محمد علی رضایی اصفهانی، انتشارات مبین، رشت، چ 1، 1380، ج 1، ص 134.
[7] . التحقیق فی كلمات القرآن الكریم، همان، ج 1، ص 56؛ مفردات راغب، ماده ارض.
[8] . همان، ج 1، ص 165.
[9] . ر.ك:المیزان، علامه طباطبایی، نشر اسراء، قم، ج 16، ص 247 و ج 19، ص 327.
[10] . ر.ك: تفسیر الجواهر، طنطاوی جوهری، دار الفكر، بی‎تا، ج 1، ص 46؛ ر.ك: پژوهش در اعجاز قرآن، دكتر محمد علی رضایی اصفهانی، همان، ج 1، ص 126 ـ 142.
[11].بحارالانوار، ج 55،ص 88.
انجمن شهید مطهری
sedmomen
#3 ارسال شده : 1388 دی چهارشنبه, 09 12:49:09(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/09/02(UTC)
ارسالها: 565
امتیازات: 1,640
Woman
مکان: ایران

تشکرها: 1 بار
47 تشکر دریافتی در 33 ارسال
ببینم یعنی هیچ کس دیگه ای وجود نداره که بخواد جواب من رو بده ؟؟؟
مـن ز خــــــود هــیچ ندارم که بدان فــــخـــــر کنم.***هر چه دارم همه از آل محمد (صلی الله علیه و آله) دارم.
abbase1385
#4 ارسال شده : 1388 دی دوشنبه, 14 17:00:05(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/09/29(UTC)
ارسالها: 357
امتیازات: 1,004

تشکرها: 2 بار
31 تشکر دریافتی در 25 ارسال
چند نکته دراینجا قابل ذکر است:
1- آیا زمین هم 7 تا ست؟
2- مراد از 7 زمین چیست؟ (مثلهن)
3- چرا - سماوات - بصورت جمع و- الارض - بصورت مفرد ذکر شد؟
اما درموردسوال اول: از ظاهر جمله .. ومن الارض مثلهن بر می آید که مراد از مثل مثلیت عددی است .یعنی همانطوریکه 7 آسمان را خدا آفرید . 7 زمین هم آفرید.
امام درموردسوال دوم: دراین باب چند احتمال است. یک: منظور 7 عدد از کرات آسمانی است. که ساختمانش از نوع ساختمان زمینی است که ما درآن زندکی میکنیم.
دو : منظور همان زمین ماست که روی آن زندگی میکنیم و دارای 7 طبقه (چون طبقات پیاز) رویهم قراردارند. وبه تمام کره احاطه دارند. وساده ترین طبقاتش همین طبقه ای ست که ما روی آن زندگی میکنیم
سه: منظور این باشد که زمین های هفتگانه اقلیم وقسمتهای مختلف زمین است.( 7 قاره به تقسیم علمای جغرافی قدیم)(1)
این آیه تنها آیه ایست که بیان میدارد زمین هم مثل آسمان 7 طبقه است. (2)
ممکنه است منظور عدد 7 کثرت باشد مانند 7 دریا (3)
اما درباره سوال سوم : (دلیل مفرد آمدن کلمه ارض؟)
كلمه ارض كه مراد از آن زمين ماست 461 بار در قرآن آمد است: امّا هميشه به لفظ مفرد در قرآن مجيد آمده ، به احتمال قوى علتش آن است كه آنچه غير از زمين است نسبت به ما آسمان محسوب مى‏شود مثلاً مريخ گر چه فى حد نفسه يك كره و زمين است ولى نسبت به ما كه بالاى سر ماست آسمان حساب مى‏شود، على هذا ما را يك زمين بيشتر نيست كه زير پاى ماست. لذاست كه قرآن آن را همواره مفرد بكار برده است.
البته : در نهج البلاغه بلفظ جمع «اَرَضون، و ارضين» نيز آمده است . یک مورد الارضون و 7 مورد الارضین مانند:
..وقذفت الیه السماوات والارضون مقالیدها..(4) آسمانها وزمینها کلیدهای خویش را بدو (پیامبر اسلام)سپردند.
ومنهم الثابته فی الارضین اقدامهم ..(5) و بعضی از آنان (ملائکه) نگهبان بندگان بر روی زمینها هستند .
پی نوشت:
1- ت تفسیر مجمع البیان ج19ص 549
2- جوامع الجامع ج4 ص709
3- تفسیر نمونه ج24ص260
4- نهج البلاغه خطبه 133
5- نهج البلاغه خطبه 1
abbase1385
#5 ارسال شده : 1388 دی دوشنبه, 14 17:01:12(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/09/29(UTC)
ارسالها: 357
امتیازات: 1,004

تشکرها: 2 بار
31 تشکر دریافتی در 25 ارسال
درقرآن آیاتی وجود دارد که آسمان را به لفظ "سماوات" و جمع زمن را "أرض" و مفرد بیان میفرماید. ظاهرادلیل این است که خداوند در جهان خلقت، یک کره زمین و هفت آسمان را مرتب و منظم فرمود: "او خدایی است که همه آن چه (از نعمت‏ها) در زمین وجود دارد، برای شما آفرید، سپس به آسمان پرداخت، و آن‏ها را به صورت هفت آسمان مرتب نمود و او به هر چیز آگاه است".(1)
منظور از "سبع"، آسمان‏های هفتگانه است. تکرار این عبارت در آیات، به معنا تکثیر نیست، بلکه اشاره به همان عدد است. از آیات استفاده میشود تمام کرات و سیاراتی را که میبینیم، همه جزء آسمان اول میباشد و شش عالم دیگر وجود دارد که از دید ما و ابزارهای علمی بیرون است.
قرآن میفرماید:"آسمان پایین را با چراغ‏های ستارگان زینت داریم".(2) در جای دیگر میخوانیم:
"ما آسمان پایین را با کواکب و ستارگان زینت بخشیدیم".(3) از این آیات استفاده میشود همه آن چه را میبینیم و جهان ستارگان را تشکیل میدهد، جزء آسمان اول است و در ورای آن شش آسمان دیگر وجود دارد که اطلاع دقیقی از جزئیات آن نداریم. (4) روایاتی در معراج پیامبر وجود دارد که در آن‏ها به آسمان‏های هفتگانه اشاره شده است.
پی نوشت‏ها:
1 - بقره (2) آیه 29.
2 - فصلت (41) آیه 12.
3 - صافات (37) آیه 6.
4 - آیت اللَّه مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج 1، ص 159 - 169
abbase1385
#6 ارسال شده : 1388 دی دوشنبه, 14 17:13:37(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/09/29(UTC)
ارسالها: 357
امتیازات: 1,004

تشکرها: 2 بار
31 تشکر دریافتی در 25 ارسال
چرا کلمه زمين (ارض)مفرد ولي کلمه آسمان (سماء) در قرآن کريم به صورت جمع آمده است؟
بنا برآيات قرآن، آسمان ها هفت تا هستند (السموات السبع ؛سبع سماوات)(1) نه اين که آسمان هفت طبقه است. البته بعضي منظور از هفت آسمان را لايه هاي هفت گانه آسمان دانسته اند ولي اين نظر از جانب غالب مفسران رد شده زيرا به بيان قرآن آسمان دنيا که پايين ترين و پست مرتبه ترين آسمان ها است، با ستارگان زينت داده شده است. از اين رو گفته اند: آنچه ما شناخته ايم، آسمان دنيا است و آسمان هاي ديگر نا شناخته اند(2) اما زمين در قرآن مفرد آمده و منظورکره اي است که بر آن زندگي مي کنيم . البته در روايات به زمين هاي هفت گانه اشاره شده(3) که نمي دانيم منظور چيست . پي نوشت ها: 1.بقره(2)،آيه 29؛اسراء(17)،آيه 44. 2.تفسير نمونه،ج1،ص117،168. 3. مصباح المتهجد،ص346.
ehsane20025
#7 ارسال شده : 1388 دی شنبه, 19 15:02:28(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/09/29(UTC)
ارسالها: 165
امتیازات: 204

تشکرها: 14 بار
9 تشکر دریافتی در 9 ارسال


علامه طباطبايى (ره) در ذيل آيه‏ى 7 سوره‏ى هود و آيات 9 - 12 سوره‏ى فصلت بحثى دارد كه خلاصه‏ى آن دو، اين مى‏شود كه: «آنچه از ظاهر آيات - و نه صريح آن‏ها - فهميده مى‏شود، اين است: مقصود از كلمه‏ى سماوات، كه صيغه‏ى جمع است و همواره در مقابل (أرض) كه صيغه‏ى مفرد است، قرار مى‏گيرد، طبقاتى از موجودات جسمانى باشند كه فوق زمين قرار دارند؛ زيرا به طورى كه اهل لغت گفته‏اند، كلمه‏ى سماء به معناى هر چيزى است كه بالاى سر ما قرار گرفته باشد. معلوم است كه بالا و پايين دو امر نسبى هستند. پس سماوات عبارتند از طبقاتى از خلق جسمانى كه بالاى كره‏ى زمين واقع شده، و بر آن احاطه دارند، و ظاهرا آسمان دنيا از بين آسمان‏هاى هفت گانه، عبارت است از آن فضايى كه اين ستارگان بالاى سر ما در آن قرار دارند و اين آسمان‏ها چنان كه گفتيم، همگى جزء عالم جسمانى و داخل در طبيعت و ماده هستند و نه ماوراى طبيعت؛ منتها اين عالم طبيعت هفت طبقه است كه مطابق آيه‏ى: الذى خلق سبع سموات طباقا (ملك 3/67:) همان كه هفت آسمان را طبقه طبقه آفريد.، به صورت طبقه طبقه روى هم قرار دارند و از همه نزديك‏تر به ما، همين آسمانى است كه ستارگان و كواكب در آن هستند؛ ولى درباره‏ى شش آسمان ديگر، قرآن كريم هيچ سخنى نگفته است جز همين كه روى هم قرار دارند. ايشان در ادامه‏ى بحث توضيح مى‏دهد كه منظور از آسمان‏هاى هفت گانه مسلما سيارات آسمان و يا برخى از آن‏ها از قبيل ماه، خورشيد و... نمى‏باشد.«(براى كل اين بحث، ر.ك: ترجمه‏ى تفسير الميزان، ج 10، صص 222 - 223؛ و ج 17، ص 560 - 561))


ehsane20025
#8 ارسال شده : 1388 دی شنبه, 19 15:12:51(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/09/29(UTC)
ارسالها: 165
امتیازات: 204

تشکرها: 14 بار
9 تشکر دریافتی در 9 ارسال
ارض

ارض به معنای آن چیزی است که مردم بر آن زندگی می‌کنند[1] و برخی می‌گویند به معنای آنچه که پائین و مقابل آسمان است.[2]
ارض 461 بار در قرآن کریم تکرار شده؛ اما هیچ‌گاه جمع نیامده است، تنها در یک آیه با لفظ مفرد اراده جمع شده و آن آیه هفت آسمان است که می‌فرماید:
«اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ وَمِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ»[3]
«خداوند همان کسی است که هفت آسمان را آفرید، و از زمین نیز همانند آنها»
ارض در اصطلاح همان معنای لغوی را دارد، اما قرآن آن را در معانی متعددی به کار برده است که برخی از آن‌ها عبارتند از:
1. کره زمین؛
«وَهُوَ الَّذِي خَلَق السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ»[4]
«او کسی است که آسمان‌ها و زمین را در شش روز (دوران) آفرید»
خداوند دراین آیه از خلقت زمین و آسمان‌هایی که آن را احاطه کرده‌اند صحبت می‌کند این احاطه آسمان‌ها بر زمین با اشاره به کروی بودن زمین، نشان می‌دهد اینجا منظور از «ارض» کره زمین است.[5]
2. مکان خاص؛
ارض در قرآن کریم گاهی به معنای مکانی خاص از زمین، نه همه آن به کار می‌رود.[6] مثلاً در مورد شهر، کشور یا منطقه‌ای استفاده می‌شود مکان‌هایی که در قرآن ارض به جای آن‌ها به کار رفته مانند.
الف) مصر؛
«تَكُونَ لَكُمَا الْكِبْرِيَاء فِي الأَرْضِ»[7]
«بزرگی (و ریاست) در زمین، از آنِ شما دو (نفر) باشد»
دراین آیه ارض به معنای سرزمین مصر است.
ب) مکه؛
«وَإِن كَادُواْ لَيَسْتَفِزُّونَكَ مِنَ الأَرْضِ»[8]
«و نزدیک بود (با­­ نیرنگ و توطئه) تو را از این سرزمین بلغزانند»
ارض در آیه به معنای شهر مکه است.
ج) شام؛
«وَنَجَّيْنَاهُ وَلُوطًا إِلَى الْأَرْضِ»[9]
«و او و لوط را به سرزمین (شام) نجات دادیم»
منظور از ارض در آیه منطقه شام است.
3. سرزمین؛
«قَالُواْ كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الأَرْضِ»[10]
«گفتند: ما در سرزمین خود، تحت فشار و مستضعف بودیم»
خداوند ارض را به معنای سرزمین گرفته است.
4. اجتماع (زندگی جمعی مردم)؛
« وَلَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ »[11]
«و اگر خداوند، بعضی از مردم را به وسیله بعضی دیگر دفع نمی‌کرد، زمین را فساد فرا می‌گرفت»
منظور از فساد زمین، فساد ساکنین زمین، یعنی فساد اجتماع انسانی است.[12]
5. عیش مادی؛
«قُل لَّوْ كَانَ فِي الأَرْضِ مَلآئِكَةٌ يَمْشُونَ مُطْمَئِنِّينَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِم مِّنَ السَّمَاء مَلَكًا رَّسُولاً»[13]
«بگو (حتی) اگر در روی زمین فرشتگانی (زندگی می‌کردند، و) با آرامش گام برمی‌داشتند، ما فرشته‌ای را به عنوان رسول، بر آنها می‌فرستادیم»
چون هدایت کردن و رسول فرستادن از خصیصه‌های زندگی مادی است؛ پس ارض در این آیه به معنای زندگی مادی است.[14]
تبیین علمی واژه
امروزه در جهان علم، مطالب علمی با محوریت زمین به قدری رسیده که چندین رشته علمی را به خود اختصاص داده است، قرآن کریم نیز در بین آیات خود اشاراتی به برخی از مطالب علمی درباره زمین دارد که مفسرین در بحث اعجاز علمی آن‌ها را مطرح ‌کرده­اند:
1- کروی بودن زمین:
«الَّذِينَ كَانُواْ يُسْتَضْعَفُونَ مَشَارِقَ الأَرْضِ وَمَغَارِبَهَا...»[15]
«و مشرق‌ها و مغرب‌های پر برکت زمین را به آن قومِ به ضعف کشانده شده»
تعبیر مشارق و مغارب دلالت مطابقی بر کرویت زمین ندارد؛ اما به صورت التزام بر آن دلالت می‌کند به عبارت دیگر هر چیزی که بیش از یک مشرق و یک مغرب داشته باشد، به صورت دایره باید فرض شود و صورت دیگری ندارد.[16]
2- نیروی جاذبه در زمین:
« أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ كِفَاتًا »[17]
«آیا زمین را قرار نداده‌ایم فرا گیرنده»[18]
کلمه‌ "کفات" به معنای در برگرفتن است و اینکه خداوند می‌گوید زمین در برگیرنده است یعنی اشیاء را به سوی خود می‌کشد و نیروی جاذبه دارد.[19]
3- حرکت زمین:
دانشمندان پس از پیشرفت‌های علمی بسیار و حدود 13 قرن بعد از نزول قرآن از حرکت‌های زمین سخن می‌گوید. قرآن نیز در این باره قرن‌ها پیش مطالبی آورده که موجب حیرت و عبرت تفکر کنندگان می‌شود.
آیاتی که ادعا شده به حرکت‌های زمین اشاره دارد، بر سه قسم است.
اول: اشاره به حرکت وضعی
دوم: اشاره به حرکت انتقالی
سوم: اشاره به دیگر حرکت‌ها مثل حرکت‌های پوسته زمین.
در اینجا یک ایه از قسم اول را برای نمونه ذکر می‌کنیم؛
«وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا»[20]
«و به زمین و کسی که آن را گسترانیده»
معنای کلمه "طحا" توسعه چیزی، دفع و حرکت دادن آن است، لازمه اینگونه دفع که بر جسم کروی، «زمین» وارد شده و آن را رانده است، حرکت وضعی آن می‌باشد.[21]










[1] . ابن منظور، محمدبن مکرم، لسان العرب، دار صادر، بیروت، سال 1414ق، چاپ سوم، ج 7، ص 112
2. مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، نشر کتاب، تهران، سال 1360ش. ج 1، ث 67
[3] . طلاق/12.
[4] . هود/7.
[5] . المیزان،. علامه طباطبائی، محمد حسین، موسوی همدانی، سید محمد باقر، المیزان، دفتر انتشارات اسلامی جامعه‌ی مدرسین حوزه علمیه قم، قم، سال 1374ش، چاپ پنجم. ج 10، ص 222

[6] . نک المیزان، ج 10، ص 394.
[7] . یونس/ 78.
[8] . اسراء/ 76.
[9] . انبیاء/71.
[10] . نساء/97.
[11] . بقره/251.
[12] .ترجمه المیزان، ج 2، ص 444.
[13] . اسراء/ 95.
[14] . نک المیزان، ج 13، ص 284.
[15] . اعراف/25.
[16] . رضائی اصفهانی، محمدعلی، پژوهشی در اعجاز علمی قرآن، ناشر: انتشارات پژوهش‌های تفسیر و علوم قرآن، مکان: قم، سال 1382، چاپ دوم، ج 1، ص 203

[17] .مرسلات/25.
[18] .برخی از متزجمین آیه را از این گونه ترجمه کرده‌اند: «آیا زمین را مرکز اجتماع انسان‌ها قرار ندادیم. مانند آیت الله مکارم شیرازی و ترجمه‌ای که ما آوردیم از ترجمه آقای رضائی و همکاران بود.
[19] .پژوهشی در اعجاز علمی قرآن، ج 1، ص 162.
[20] .شمس/6.
[21] . طالقانی، سید محمود، پرتوی از قرآن، شرکت سهامی انتشار، تهران، سال: 1362ش، چاپ چهارم. ج 4، ص 110.
ehsane20025
#9 ارسال شده : 1388 دی شنبه, 19 15:16:35(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/09/29(UTC)
ارسالها: 165
امتیازات: 204

تشکرها: 14 بار
9 تشکر دریافتی در 9 ارسال
چرا در قرآن سماوات(آسمانها) جمع آمده است ؟
در قرآن کريم علاوه بر اينکه سماوات جمع آمده در آيه اي اشاره به اين دارد که زمين هم مثل آسمان است
اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ وَ مِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ يَتَنَزَّلُ الْأَمْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَلى‏ کُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرٌ وَ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَحاطَ بِکُلِّ شَيْ‏ءٍ عِلْماً (طلاق 12)
خدايى که هفت آسمان و از زمين هم مثل آن را بيافريد و امر او در بين آنها پيوسته نازل مى‏شود تا معلوم گردد که خدا بر هر چيزى توانا است و اينکه خداى تعالى به هر چيزى احاطه علمى دارد (12).
مطالبى که مى‏توان در تفسير جمله اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماوات گفت، و از ظاهر جمله وَ مِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ بر مى‏آيد که مراد از مثل مثليت عددى است، يعنى همانطور که آسمان هفت تا است، زمين هم مثل آن هفت تا است، حال بايد ديد منظور از هفت تا زمين چيست؟(البته در تعدد زمين بين مفسرين اختلاف هست )
تفسير الميزان سوره طلاق
نظراتي که در مورد هفت زمين وجود دارد :
اول اينکه بگوييم منظور از هفت تا زمين هفت عدد از کرات آسمانى است، که ساختمانش از نوع ساختمان زمينى است که ما در آن زندگى مى‏کنيم.
دوم اينکه بگوييم منظور از آن تنها زمين خود ما است، که داراى هفت طبقه است، که (چون طبقات پياز) روي هم قرار دارند، و به تمام کره احاطه دارند، و ساده‏ترين طبقاتش همين طبقه اولى است که ما روى آن قرار داريم.
سوم اينکه‏بگوييم منظور از زمين‏هاى هفتگانه اقليم‏ها و قسمت‏هاى هفتگانه روى زمين است، که (علماى جغرافى قديم) زمين را به هفت قسمت (و يا قاره) تقسيم کرده‏اند اين چند وجه وجوهى است که هر يک طرفدارانى دارد
(1) مجمع البيان، ج 10، ص 310.
ترجمه الميزان، ج‏19، ص: 547
3 نويسنده کتاب « راز آسمانهاي هفتگانه» مي‌نويسد:
با مطالعه و تحقيقي که اينجانب در اين مورد داشتم به اين نتيجه رسيده‌ام که منظور از « سبع سماوات» هفت‌ لايه مجزا از اتمسفر است که زمين را در بر گرفته است و از مجاورت زمين شروع مي‌شود و تا هزاران کيلومتر اطراف آن ادامه مي‌يابد
اين هفت لايه که به ترتيب از مجاورت زمين عبارتند از : لايه‌هاي هموسفر ـ يونوسفر ـ لايه N مولکولي ـ لايه O اتمي ـ لايه He اتمي ـ لايه H اتمي و بالاخره لايه خلأ که مقدار آنها مجموعا هفت تا مي‌گردد. لازم به ذکر است که اين لايه‌ها از هم مجزا هستند.»
برخي ديگر از صاحب‌نظران و مفسران برآنند که : همه اين سيارات و منظومه‌ها و ستارگان و حتي کهکشانها فقط آسمان اول قرآن هستند و شش آسمان ديگر خارج از ديدگاه بشري قرار گرفته‌اند.[محمد باقر بهبودي، هفت آسمان، ص 10]
و همين احتمال مورد قبول صاحبان تفسير نمونه قرار گرفته است.[ تفسير نمونه، ج 1، ص 165ـ 167 و نيز ذيل آيه 12 طلاق. ].
از مجموع سخنان علامه طباطبائي (ره) در زير آيات (سجده /5 ـ فصلت/12 ـ مؤمنون/17 ـ نوح/15) بدست مي‌آيد که ايشان در مورد واژه آسمان در قرآن معناي ديگري مطرح مي‌کنند
و آن را امري معنوي يعني مقام قرب و حضور و راهي براي سلوک امر و تدبير عالم و رفت و آمد ملائکه مي‌داند که از آن طريق امر الهي جريان مي‌يابد. [ الميزان، ج 16، ص 247 و ج 19، ص 327]


کاربرانی که در حال مشاهده انجمن هستند
میهمان
انجمن علمی فرهنگی پایگاه استاد شهید مرتضی مطهری » » قرآن و حدیث » آسمان و زمین در قرآن
جهش به انجمن  
شما مجاز به ارسال مطلب در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ارسال پاسخ در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به حذف مطلب ارسالی خود در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ویرایش مطلب ارسالی خود در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ایجاد نظر سنجی در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به رای دادن در این انجمن نمی باشید.

Silver Theme Created by CRCIS (پایگاه شهید مرتضی مطهری)
با استفاده از YAF | YAF © 2003-2010, Yet Another Forum.NET
این صفحه در مدت زمان 0.291 ثانیه ایجاد شد.