ورود به عنوان میهمان جستجو | عناوین فعال | ورود | ثبت نام

انجمن علمی فرهنگی پایگاه استاد شهید مرتضی مطهری » » قرآن و حدیث » کم بخندید و بسیار گریه کنید
کم بخندید و بسیار گریه کنید
sedmomen
#1 ارسال شده : 1389 فروردین چهارشنبه, 18 22:25:53(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/09/02(UTC)
ارسالها: 565
امتیازات: 1,640
Woman
مکان: ایران

تشکرها: 1 بار
47 تشکر دریافتی در 33 ارسال
چرا می‌گویند: «کم بخندید و بسیار گریه کنید»؟
مـن ز خــــــود هــیچ ندارم که بدان فــــخـــــر کنم.***هر چه دارم همه از آل محمد (صلی الله علیه و آله) دارم.
سیاوش
#2 ارسال شده : 1389 فروردین چهارشنبه, 18 22:37:36(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/12/20(UTC)
ارسالها: 227
امتیازات: 684

تشکرها: 9 بار
19 تشکر دریافتی در 18 ارسال

اسلام برای خنده و گریه‌، ضابطه و معیار معین کرده است‌، و چنین نیست که در اخلاق اسلامی‌، هر خنده‌ای بد باشد و یا هر گریه‌ای خوب باشد، هر چند فراوان باشد. برای مثال‌، گریه برای از دست رفتن مال دنیا نه تنها پسندیده نیست بلکه بسیار مذموم است‌.
این تعبیر که کم باید بخندند و فراوان گریه کنند؛ تعبیر قرآن مجید است‌. با توجه به شأن نزول آیه می‌توانیم به مقصود قرآن پی ببریم‌، آیه مورد نظر، زمانی نازل شد که عده‌ای از منافقان‌، از حضور در جنگ تبوک تخلّف ورزیدند و در خانه نشستند و از مخالفت خود با رسول خدا (ص) خوشحال بودند آنجا که خداوند متعال فرمود: «(فَرِح‌َ الْمُخَلَّفُون‌َ بِمَقْعَدِهِم‌ْ خِلَـَف‌َ رَسُول‌ِ اللَّه‌ِ وَ کَرِهُوَّاْ أَن یُجَـَهِدُواْ بِأَمْوَ َلِهِم‌ْ وَأَنفُسِهِم‌ْ فِی سَبِیل‌ِ اللَّه):(توبه‌،81) تخلف جویان از جنگ تبوک از مخالفت با رسول خدا (ص) خوشحال شدند و کراهت داشتند که با اموال و جان‌های خود در راه خدا جهاد کنند».
در دو آیة بعد اشاره می‌کند که‌ آنان با تخلّف از جهاد و دل سرد کردن بعضی مجاهدان اسلام‌، گمان می‌کنند به هدفی رسیده‌اند به همین جهت‌، قهقهه سر می‌دهند و بسیار می‌خندند، همان گونه که همه منافقان در هر عصر و زمان چنین‌اند، ولی قرآن به آن‌ها اخطار می‌کند و میفرماید: «(فَلْیَضْحَکُواْ قَلِیلاً وَ لْیَبْکُواْ کَثِیرًا): (توبه‌،82) باید کم بخندند و بسیار گریه کنند». گریه برای مجازات‌های دردناکی که در انتظار آن‌هاست و جهنم هولناکی که برای خود آماده کرده‌اند البته این هشداری است به همه انسان‌ها که به روز قیامت توجه داشته باشند و کسی که به قیامت و روز حساب توجه داشته باشد و از سختی‌های آن روز آگاه باشد؛ به یقین‌، کم‌تر می‌خندد و از خوف خدا فراوان گریه می‌کند چنان که پیامبر (ص) این چنین بود و می‌فرمود: «اگر آن چه را من از کیفرهای هولناک قیامت‌ می‌دانم؛ شما نیز می‌دانستید، کم می‌خندیدید و بسیار گریه می‌کردید»، و از آیات و روایات هم‌، نوع خنده و گریه و هم دلیل خوبی و یا بدی آن‌، به خوبی فهمیده می‌شود.
در شریعت مقدّس از افراط در خنده (خنده زیاد) نهی شده است‌، زیرا سبب سبکی و کم وقاری‌، و موجب سقوط مهابت و حصول خواری می‌گردد، دل را می‌میراند و از آخرت انسان را غافل می‌کند. امام علی‌ (ع) می‌فرماید: «زیادی خنده‌، باعث از بین رفتن ایمان است‌.»( کافی‌، کلینی‌;، ج 2، ص 665، نشر دارالکتب الاسلامیة‌). و در مقابل‌، گریه از خوف خدا، باعث زنده شدن دل و رشد ایمان است‌، چنین است که قرآن آن را از امتیازات انبیأء شمرده است‌: «(أُولئک الَّذِین‌َ أَنْعَم‌َ اللَّه‌ُ عَلَیْهِم مِّن‌َ النَّبِیِّین‌َ مِن ذُرِّیَّة‌ِ ءَادَم‌َ وَ مِمَّن‌ْ حَمَلْنَا مَع‌َ نُوح‌ٍ وَ مِن ذُرِّیَّة‌ِ إِبْرَ َهِیم‌َ وَ إِسْرَاءِیل‌َ وَ مِمَّن‌ْ هَدَیْنَا وَ اجْتَبَیْنَآ إِذَا تُتْلَی‌َ عَلَیْهِم‌ْ ءَایَـَت‌ُ الرَّحْمَـَن‌ِ خَرُّواْ سُجَّدًا وَ بُکِیًّا ): (مریم‌،58) آن‌ها پیامبرانی بودند که خداوند مشمول نعمت‌شان قرار داده بود، از فرزندان آدم‌، و از کسانی که با نوح بر کشتی‌ سوار کردیم‌، و از دودمان ابراهیم و یعقوب‌، و از کسانی که هدایت کردیم و برگزیدیم‌، آن‌ها کسانی بودند که وقتی آیات خداوند رحمان‌، بر آنان خوانده می‌شد، به خاک می‌افتادند، در حالی که سجده می‌کردند و گریان بودند».
در بسیاری از موارد، گریه به عنوان (عبادت) مطرح است و باعث بالا رفتن درجه عبادات دیگر می‌شود مانند: آن که گریه بر مصائب امام حسین‌ (ع) و دیگر اولیای الهی‌، دارای ثواب بسیاری است و حتّی ما مأمور شده‌ایم که بر مصائب ایشان گریه کنیم‌ چنان که در دعای ندبه می‌خوانیم‌: «پس شیعیان آل محمد صلوات الله علیهم اجمعین باید بر پاکان اهل‌بیت پیامبر و علی ـ که درود الهی بر آنان و دودمانشان باد ـ اشک از دیدگان ببارند و ناله و زاری و ضجّه و شیون از دل برکشند (مفاتیح الجنان‌، شیخ عباس قمی‌، ص 980، نشر دفتر نشر فرهنگ اسلامی)،
بنابر این اینگونه ثواب داشتن و از وظایف بودن گریه، علامت عبادت بودن‌ِ چنین گریه‌ای است‌ از طرفی این که مستحب است انسان در قنوت نماز (وتر) گریه کند، علامت آن است که گریه‌، سبب ارتقای نماز می‌شود این در حالی است که خنده هیچ‌گاه به عنوان یک امر عبادی‌، مطرح نشده است‌.(معراج السعادة‌، ملا احمد نراقی‌، ص 558ـ560، نشر هجرت).

msh
#3 ارسال شده : 1389 فروردین پنجشنبه, 19 14:11:48(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/11/19(UTC)
ارسالها: 210
امتیازات: 400

تشکرها: 3 بار
7 تشکر دریافتی در 7 ارسال

به این تایپک نگاه کنید. در اینجا بحث شد دین ما دین شوخ طبعی و لبخند است و چه بسیار برای آن ضرورت شمرده اند و اینجا شما می نویسید گریه همه چیز است و حتی خنده عمل عبادی محسوب نمی شود !!
اگر خنده ای به روی پدر و مادر و دوستان عمل عبادی نیست پس عبادت کجاست ؟ فقط در مجالس روضه ؟؟

abbase1385
#4 ارسال شده : 1390 آذر شنبه, 26 13:43:31(UTC)

رتبه: عضو فعال

تاریخ عضویت: 1388/09/29(UTC)
ارسالها: 357
امتیازات: 1,004

تشکرها: 2 بار
31 تشکر دریافتی در 25 ارسال

sedmomen نوشته است:
چرا می‌گویند: «کم بخندید و بسیار گریه کنید»؟

در جواب سوال شما که گفتید چرا می گویند کم بخندید و بسیار گریه کنید؟ باید گفت که این سوال شما برگرفته از آیه شریف قرآن کریم و قول خدای متعال است که می فرماید: فَلْيَضْحَكُواْ قَلِيلًا وَ لْيَبْكُواْ كَثِيرًا جَزَاءَ  بِمَا كاَنُواْ يَكْسِبُونَ (توبه82): پس آنها بايد كم بخندند و بسيار بگريند به جزاى بديهايى كه انجام مى‏دادند.

در در تفسیر این آیه شریفه اینگونه آورده شده که این قول خدای متعال تهديدى است بصورت امر، يعنى اين منافقان بايد در اين دنياى فانى زود گذر كم بخندند زيرا هر چه باشد فانى است گذشته از آنكه خنده در دنيا اندك است چون غم و اندوه آن بسيار است. و در آخرت بسيار بگريند زيرا آن روزى است كه اندازه‏اش پنجاه هزار سال است و چون روزش طولانى است در نتيجه گريه آنها نيز بسيار خواهد بود.

 «جَزاءً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ» بكيفر كفر و نفاق و تخلف بى‏عذر آنان از جهاد، ابن- عباس گفته است: مردمان منافق در دوزخ باندازه عمر دنيا گريه ميكنند در اينمدت اشگشان خشك نمى‏شود و خواب بچشمشان نميرود. و انس بن مالك از رسول خدا- صلى اللَّه عليه و آله- روايت كرده كه فرمود: اگر آنچه را من ميدانستم شما نيز ميدانستيد براستى كه كم ميخنديديد و بسيار ميگريستيد.(1)

حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در نهج البلاغه (2) مى‏فرمايد:

لو تعلمون ما اعلم ممّا طوى عنكم عيبة اذا لخرجتم الى الصّعدات تبكون على اعمالكم و تلتدمون على انفسكم و لتركتم اموالكم لا حارس لها و لا خالف عليها و لهمّت كلّ امرء منكم نفسه لا يلتفت الى غيرها و لكنّكم نسيتم ما ذكّرتم و امنتم ما حذّرتم فتاه عنكم رايكم و تشتّت عليكم امركم ....

يعنى: اگر بدانيد آنچه من مى‏دانم از چيزهائى كه پوشيده شده است از شما عيب آن، هر آينه بيرون مى‏رفتيد به صحراها و بلنديها، يعنى ترك استراحت مى‏كرديد از خانه‏ها در حالتى كه گريه مى‏نموديد بر اعمال خود و به صورت و سينه خود مى‏زديد به نوحه كردن. و هر آينه ترك مى‏كرديد مالهاى خود را بى‏حافظ و صاحبى و جانشينى، و هر آينه محزون و غمگين مى‏ساخت يا مى‏گداخت هر مردى از شما نفس خود را به طورى كه اصلا التفات به غير خود ندارد، و لكن شما فراموش نموديد آنچه پند داده شديد به آن، و ايمن گشتيد از آنچه ترسانيده شديد پس حيران شد انديشه و تدبير شما، و پراكنده شد بر شما كار شما.

 

1. ترجمه مجمع البيان في تفسير القرآن، ج‏11، ص: 173

2. نهج البلاغه خطبه 115.

کاربرانی که در حال مشاهده انجمن هستند
میهمان
انجمن علمی فرهنگی پایگاه استاد شهید مرتضی مطهری » » قرآن و حدیث » کم بخندید و بسیار گریه کنید
جهش به انجمن  
شما مجاز به ارسال مطلب در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ارسال پاسخ در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به حذف مطلب ارسالی خود در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ویرایش مطلب ارسالی خود در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ایجاد نظر سنجی در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به رای دادن در این انجمن نمی باشید.

Silver Theme Created by CRCIS (پایگاه شهید مرتضی مطهری)
با استفاده از YAF | YAF © 2003-2010, Yet Another Forum.NET
این صفحه در مدت زمان 0/114 ثانیه ایجاد شد.